Czas kanikuły - jak sądzę - ale przede wszystkim kłopoty z pocztą IKFON nie sprzyjały ożywionym kontaktom, stąd wartościowy film Spike Jonzy nie wywołał tak szerokiej dyskusji na jaką zasłużył. Opinie na temat obrazu nadesłało 31osób, a w dyskusji na forum wzięło udział  4  osoby.
Film ONA jest wielowątkowy i wbrew potocznemu zaszufladkowaniu go do komedii romantycznej. w całości tym gatunkiem nie jest. Reżyser stawia kilka pytań o nasze wzajemne relacje w dobie wysoko rozwiniętej automatyzacji, czasu miejskiej dżungli mrówkowców i korporacyjnego drylu, czasu w którym nawet osobiste listy będą zlecane do napisania specjalistom, a w następstwie programom komputerowym. 
W końcowej scenie kontaktu z Theodore Samantha wyjaśnia, że grupa w kosmosie będzie nadal rozwijała program i być może ponownie spotkają się we wszechświecie. To brzmi jak zapowiedz objęcia władzy nad ludźmi przez inteligentne - i tę inteligencję rozwijające i powielające - maszyny. I to niebezpieczeństwo akcentuje p. Maria-Stella „Nie uznałam za dobry pomysł Samanthy, która sama zdecydowała o znalezieniu wydawcy dla wybranych listów. Nie mogłam zaakceptować faktu, że sztuczna inteligencja podejmuje decyzję bez porozumienia, mimo iż dla Theodore, Ona była już bardziej kimś osobowym, niż sztucznym wytworem”
Nie jesteśmy świadomi tego co aktualnie dzieje sie w tajnych laboratoriach i jakie wynalazki niebawem ujrzą światło dzienne. Może sie zdarzyć, że będziemy bardzo zaskoczeni.... oby, pozytywnie. Odwołując się do badań Zygmunta Baumana przywołanych przez p. Zbigniewa N. „nie mamy świadomości jakich doniosłych odkryć jesteśmy świadkami i jakie techniczne nowinki nas zaskoczą. W obrębie jednego pokolenia dokonał sie niewyobrażalny skok techniczny”. A przecież w nie tak odległych czasach odrabiałam lekcje przy lampie naftowej, a był to zaledwie rok 1948.
Podgatunki nurtu SCI-FI to nie tylko zajmujące bajki dla młodzieży, ale przede wszystkim wskazówki jaką drogą podąża niespokojny ludzki umysł. W dyskusji nad filmem koncentrowali sie Państwo przede wszystkim na samotności głównego bohatera i tutaj opinie były podzielone. Z jednej strony zrozumienie sytuacji życiowej Theodore’a, „W filmie Ona, znajduję swoiste psychologiczne studium samotności. Reżyser nie mówi o tym wprost, ale jest dobrym psychologiem i obserwatorem różnorakich przejawów życia. Zwykle samotność kojarzona jest ze starszym wiekiem, a przecież nie zawsze tak jest, czego dowodem jest fabuła naszego filmu. [-] Nasuwa się jedyny wniosek – ratunkiem przed samotnością jest człowiek, przyjaciel. Samotność należy pokonywać w sferze psychicznej” pisze p. Witold G.
Pan Wiesław T.. analizując główne przesłanie filmu stwierdza, że „W tym obrazie reżyser nie rozpacza nad upadkiem cywilizacji, ale mówi o samotności i głodzie bliskości do drugiego człowieka. O iluzjach spełnienia i bólu rozczarowań. Ponad to ukazuje nam, jak wielki wpływ może mieć na nas nowoczesna technologia. Świat nieodległej przyszłości, który kreśli na ekranie, to nie futurystyczna wizja, ale rzeczywistość, którą dobrze znamy. Wielkie wieżowce, sterylne mieszkania, ludzie przemykający z domu do pracy, bezustannie mówiący do słuchawki telefonu. Wszystko to znane, gdzieś widziane, bliskie”
Pani Patrycja B wskazuje na konsekwencje pozostawienia samotnych ludzi samym sobie, „Jest to realne ostrzeżenie dla ludzi, którzy z powodu samotności lub trudności w relacjach z innymi zagłębiają się bez reszty w wirtualnym świecie, gdzie jednak wszystko jest sztuczne, bezcielesne. Reżyser bardzo dobitnie eksponuje fakt, że na dłuższą metę nie da się żyć jedynie miłością platoniczną - każdy przecież potrzebuje dotyku, przytulenia i ciepła ukochanej osoby. Dowodem na to są doświadczenia tych, których znajomości opierające się jedynie na kontaktach internetowych lub telefonicznych nie przetrwały próby czasu”. 
Rozwój technologiczny powoduje iż „Człowiek staje się coraz większym indywidualistą i nie potrzebuje kontaktów z innym człowiekiem. Pojawia się możliwość zresetowaniu uczuć. Tak jak jednym kliknięciem usuwa się dane z komputera”. p. Józef L
Gdyby ludzie chcieli ze sobą więcej rozmawiać „W tym świecie mniej problemów, natomiast dużo rozmów, a nawet przyjemności na życzenie [-]  Dobry film o problemach które mogą spotykać ludzi w przyszłości”. Zby-nius M,  a p. Renata P uzupełnia „Coraz łatwiej i szybciej możemy się komunikować dzięki różnorodnym gadżetom. Ale to nie zastąpi bezpośredniego kontaktu z drugim człowiekiem w tak zwanym realu. Ważne jest, żeby pielęgnować przyjaźnie w bliskich spotkaniach”
Zderzenie kontaktu sztucznej inteligencji z emocjami ludzkimi nie jest dobrym pomysłem, ponieważ „Nie wiem, ale myślę, że może reżyser chciał pokazać, że gdy nie mamy prawdziwych realnych kontaktów i wsparcia to dzieją się właśnie takie dziwne rzeczy jak w filmie. W sumie przyrównał bym takie obcowanie z systemem trochę do zoofilii, bo przecież człowiek i system to jednak dwa różne gatunki, p. Mateusz P.
W sumie pędząc „żywot poczciwego człowieka nie jesteśmy świadomi doniosłości technicznego skoku i rozwoju, szczególnie nauk typu „astro....” „Hoimar von Ditfurth w książce „Nie tylko z tego świata jesteśmy” przewidywał, ze świadomość i inteligencja będą ewoluowały w kierunku wszechkosmicznym, co zbędnym uczyni biologiczny nośnik jaki znamy obecnie. Cieszę sie, że „Ona” przygotowuje do tej rewolucji i być może, że ostrzega przed jej skutkami. Tak by nie było za późno, kiedy to obudzimy się w świecie inteligencji nieożywionej.” p. Zbigniew N. „Mamy już całe rzesze samotnych w sieci, a to już niewielki krok do elastycznej sztucznej inteligencji wyposażonej w ogromną bibliotekę wzorców reakcji i odpowiedzi na ludzkie sygnały” pisze p. Lidia P.
Cywilizacyjne coś za coś, mamy więcej ułatwień ale i więcej barier tkwiących w nas samych „Zauważam niestety, że wraz z pojawianiem się coraz to nowych metod na porozumiewanie się ludzie coraz bardziej zamykają się na innych. To, co miało nam ułatwiać kontakt sprawia, że mamy dla siebie coraz mniej czasu”. p. Zbigniew G. 
Film Ona jest w odbiorze niejednoznaczny i w tym tkwi jego wartość, ponieważ zmusza do zastanowienia i dobrze sie dzieje, że wywołuje negatywne odczucia. 
„W rolę przewodnika wcieliła się urokliwa z głosu Samantha, czyli system operacyjny ze sztuczną inteligencją. Cudownie oczarowała bohatera czyniąc z niego powolnego sobie niewolnika. Przejęła kontrolę nad jego sprawami, a z czasem także uczuciami. Scena, w której Samantha doprowadza do dziwacznego trójkąta jest koszmarna, wręcz niesmaczna. Właściwie ludzie zostają w niej ofiarami systemu operacyjnego. W ten deseń można długo, ale po co? Przecież współczesny człowiek jest świadomy kierunku, w którym podąża. Jeżeli człowiek dojdzie do takiego etapu, że życie będzie mu porządkowała i układała sztuczna inteligencja, to od razu może zejść do podziemia”.  ocenia p.Alicja N.
Nad możliwościami i kierunkami rozwoju sztucznej inteligencji zastanawia sie p. Radosław M. Pozwalam sobie zacytować obszerny fragment jego niezwykle trafnej opinii.  „Inna sprawa, że już dziś programy oparte na tak zwanej sztucznej inteligencji potrafią w ułamkach sekund przetwarzać ogromne ilości danych i stworzenie przez zespół psychologów, socjologów i programistów algorytmu takiej Samanthy to jedynie kwestia czasu. Nie będzie to jednak samoistny byt, a jedynie tak doskonały program, że rozmówca nie będzie miał poczucia obcowania z maszyną, lecz żywym człowiekiem, co zresztą zwie się testem Turinga określającym stopień sztucznej inteligencji programu na podstawie tego czy rozmówca jest się w stanie zorientować w mistyfikacji. Pytanie i refleksja jak nie wiele zapewne potrzeba, by komuś osamotnionemu odpowiednio dobranym programem stworzyć namiastkę bliskości i jak łatwo taką osobę nabrać na uczucia. [-]  Najwięcej do refleksji daje postać samego Theodore’a, który po rozstaniu z żoną kompletnie nie potrafi sobie poradzić z własnymi emocjami i uczuciami. Takich osób jest przecież całe mnóstwo i przy sięgającym 50% odsetku rozwodów amerykańskie korporacje komputerowe już dziś zapewne zbiły by majątek na takim programie i wcześniej czy później może nie w takiej formie jak w filmie, ale takie programy się pojawią. Dziś ich namiastkę stanowią po prostu chaty i komunikatory internetowe, gdzie po drugiej stronie monitora siedzi jeszcze człowiek, ale przy odpowiednio zaawansowanych algorytmach nie wątpię, że będzie on mógł zostać wyeliminowany na rzecz rozmawiającej z nami maszyny i to rozmawiającej tak by nas zadowolić w jak największym stopniu, bo zaprogramowanej przez znawców ludzkiej psychiki, a nastawionych na zaspokojenie potrzeb konsumenta i oczywiście przyniesienie jak największych zysków właścicielowi.
Moim zdaniem ten film to takie ostrzeżenie dla współczesnego człowieka, który już dziś zatraca się w technologiach utrzymując kontakt z innymi głównie przez smsy, maile i różne komunikatory zamiast realnego, dającego znacznie więcej satysfakcji spotkania w cztery oczy. Do tego ten zawód głównego bohatera, który pisze listy za ludzi nie potrafiących wyrazić swych uczuć, samemu będąc pogubionym. [-] z jednej strony drażniła mnie ta infantylność przekazu w filmie, z drugiej strony [-] myślę, że może właśnie tak to miało wyglądać. Takie przerysowanie wszystkiego pokazujące nam to nie jest normalne, że więcej czasu spędzacie przed ekranami waszych komputerów i smartphoneów używając ich do komunikacji z bliskimi wam osobami. Radosław M.
Obdarzona dużą wrażliwością społeczną p. Edyta M konkluduje „Dziwny świat sobie stworzyliśmy, [-] Z jednej strony bardzo siebie nawzajem potrzebujemy, potrzebujemy bycia ze sobą na poziomie cielesnej bliskości, z drugiej jednak strony nie dajemy sobie na to szansy. Skazujemy się na samotność i ewentualnie na bycie razem za pomocą najnowszych technologii. Coraz częściej jesteśmy dla siebie tylko bezcielesnymi głosami, czasem tylko wyklikanymi w mailach myślami. Gdyby nie fotografie z naszą podobizną, które tak chętnie wystawiamy na portalach społecznościowych, to już chyba w ogóle byśmy zapomnieli, co to takiego ta cielesność. Ale co wtedy, gdy mamy czas i ochotkę na cyberpogaduszki, a system się zawiesza? No wtedy mamy dramat jednostki…  
Póki co, film Spike Jonze [-] obejrzałam raz i to mi na razie wystarczy. Zaś samą, jak najbardziej ponadgatunkową fabułę, traktuję jako zwierciadło, w którym oglądam niemal wierne odbicie współczesnego społeczeństwa. Bo film „Ona” to wcale nie aż taka fantastyka! Odeślę zaraz do pani moderator ten tekst, po czym skontaktuję się z którymś z moich wiernych od lat systemów operacyjnych, na szczęście wciąż obdarzonych niedoskonałą, bo ludzką inteligencją…” Edyta M.
Nie jesteśmy przegotowani na powierzanie swoich emocji inteligentnym systemom, czy Avatarom „Wolę zakochać się w prawdziwym mężczyźnie, móc czuć jego dotyk, bliskość, oddech na moim ciele, muśnięcie warg... Czyż to nie jest przyjemniejsze? Wiem, że być z kimś nie jest łatwo bo zdarzają się konflikty ale zawsze można ponegocjować i spróbować znaleźć jakiś kompromis. Uwierzcie mi nie zamieniłabym mojego mężczyzny w realu na głos mężczyzny w kompie” Anna Ch
Bardzo lapidarnie punktuje przesłanie reżysera p. Mariusz K. „Tęsknota za idealnym, spełnionym związkiem jest uniwersalna pod każdą długością i szerokością geograficzną i świat sztuki to docenił”. 
I taka mała odskocznia, marzenie o pomocnym systemie „Gdyby w Polsce było coś takiego my niewidomi mielibyśmy bardziej proste życie. Bo moglibyśmy dojść gdzie chcemy co było  pokazane na filmie jak Samanta prowadzi  głównego bohatera do budki z jedzeniem było by to po prostu wspaniałe.. No ale pozostanie to wyłącznie marzeniem”. p. Sylwia S.
Członkowie IKFON bardzo pozytywnie ocenili muzykę, oraz kunszt audiodyskrypcyjny, przede wszystkim finezję operowania głosem przez p. Mariusza Pogonowskiego. Zdaniem dyskutujących powierzenie mu czytania skryptu AD, był to strzał w dziesiątkę. 
„To nie był łatwy film. Ale takie studium psychiki ludzkiej było ciekawe i inne od dotychczasowych filmów, które oglądałam w ramach Klubu. Ponadto ogromnym atutem jest bardzo ładna muzyka, która doskonale potrafiła, moim zdaniem zilustrować emocje pokazywane w filmie”. p. Emilia Ś.
Zainteresowanych pozostałymi cennymi spostrzeżeniami członków Klubu odsyłam do stosownej zakładki. Nie wszystkie interesujące wypowiedzi zacytowałam w podsumowaniu, które i tak nabrało cechy prawie eseju.  Z wielką przyjemnością współpracowałam z Państwem. Dziękuję serdecznie.
Maria Niesiołowska - Moderator.